Αποδεχτείτε τον εαυτό σας

Πριν από λίγο καιρό διάβασα ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο. Αφορούσε τον Nick Vujicic. Ποιος είναι αυτός; Ένας άνθρωπος που γεννήθηκε χωρίς χέρια και πόδια και παρ’ όλα αυτά κατάφερε να σπουδάσει, να γίνει σύζυγος και πατέρας δύο παιδιών, και όχι μόνο. Έχει φτάσει να ταξιδεύει ανά τον κόσμο και να κάνει ομιλίες, ώστε να μάθει ο κόσμος την ιστορία του και να παραδειγματιστεί. Πρόκειται για έναν άνθρωπο χωρίς κόμπλεξ, που δεν τον κατέβαλε η αδυναμία του. Aς δούμε τι μας λέει: «Γιατί μας νοιάζει, πώς φαινόμαστε στους άλλους; Γιατί μας ενδιαφέρει η γνώμη τους; Επειδή φοβόμαστε, ότι δεν θα είμαστε αρεστοί, αν δεν είμαστε σαν εκείνους. Ακόμα και τα παιδιά είναι πολύ σκληρά. Κοροϊδεύουν κάποιον, επειδή είναι πολύ παχύς, επειδή είναι πολύ κοντός ή πολύ ψηλός, επειδή τα μαλλιά του είναι αστεία. Εμένα, μία ζωή με κορόιδευαν. Όμως, δεν μπορούσα να ξυπνήσω ένα πρωί και να πω ‘θα φτιάξω τα μαλλιά μου και θα τους αρέσω’, γιατί δεν μπορούσα να κάνω τίποτα για να αλλάξω την κατάστασή μου. Αλλά τι έχει σημασία; Το τι σκέφτονται οι άλλοι για σένα ή αυτό που εσύ πιστεύεις για τον εαυτό σου;»

Ο Vujicic αποτελεί ένα πρότυπο για όλους μας. Αποδέχτηκε τον εαυτό του όπως είναι, με τις δυνάμεις και τις αδυναμίες του, έκλεισε τα αυτιά του σε αυτά που του λέγανε οι γύρω του και έζησε τη ζωή του στο έπακρο. Πίστεψε στον εαυτό του, αγάπησε τον εαυτό του και πέτυχε. Πίστη και αγάπη στον εαυτό μας. Αυτές είναι οι λέξεις κλειδιά. Έχουμε; Μάλλον όχι, αν κρίνουμε από το γεγονός ότι τις περισσότερες φορές επηρεαζόμαστε από την άποψη που εκφράζουν οι άλλοι για το άτομό μας. Αν, όμως, δεν πιστέψουμε εμείς οι ίδιοι στον εαυτό μας πως θα μας πιστέψουν οι άλλοι;

Μια ζωή παλεύουμε να είμαστε αρεστοί στους άλλους , λες και οι άλλοι είναι τέλειοι και έχουν το αλάνθαστο κριτήριο. Έχουμε τους άλλους σα μικρούς θεούς, ενώ υποτιμούμε τον εαυτό μας. Ένας και μόνος μικρός υπαινιγμός για κάποιο στοιχείο της εμφάνισης ή του χαρακτήρα μας, είναι αρκετός για να μας καταστρέψει όλη τη διάθεσή μας. Είναι κάτι που το βλέπω τόσο σε μικρά παιδιά, όσο και σε μεγάλους ανθρώπους. Εσωτερικεύουμε ότι μας λέει ο καθένας, χωρίς να κάτσουμε να αναλογιστούμε κάποια απλά πράγματα, όπως ποιος είναι αυτός που μας το είπε, με τι τρόπο μας το είπε, είχε όντως καλή πρόθεση ή μήπως ο σκοπός του ήταν απλά να μας κάνει να νιώσουμε άσχημα; Μας λείπει, με λίγα λόγια, η διάκριση. Και γιατί η γνώμη των άλλων να είναι πιο έγκυρη από τη δική μας; Εμείς δηλαδή δεν έχουμε μυαλό για να αξιολογήσουμε κάποια πράγματα; Σε τελική ανάλυση ποιος γνωρίζει καλύτερα τα του εαυτού μας και τα της ζωής μας καλύτερα από εμάς;

Θα μου πείτε, δεν είναι εύκολο να μην επηρεαστεί κανείς από αυτά που λέει ο κόσμος. Έτσι μάθαμε να αντιδρούμε στην κριτική των άλλων και αυτό δεν αλλάζει από τη μια στιγμή στην άλλη. Δυστυχώς, ένα πράγμα που δε μας διδάσκουνε συνήθως είναι το να αποδεχόμαστε τον εαυτό μας, με τα θετικά του και τα αρνητικά του, και να χρησιμοποιούμε την κριτική μας ικανότητα, ώστε να επεξεργαζόμαστε αυτά που μας λένε και να μη τα δεχόμαστε άκριτα. Οι περισσότεροι μάθαμε να λειτουργούμε με βάση το τι θα πει ο κόσμος. Έτσι λειτουργούσαν οι γονείς μας και σημαντικοί ενήλικες γύρω μας, έτσι μάθαμε να λειτουργούμε κι εμείς.

Η αλήθεια είναι ότι ζούμε μέσα στον κόσμο, αλλά δε ζούμε με τον κόσμο. Οι άνθρωποι έρχονται και παρέρχονται και η μόνη σταθερά είναι ο εαυτός μας. Αυτός είναι η μόνιμη συντροφιά μας. Το σημαντικό, λοιπόν, είναι να αρέσουμε εμείς στον εαυτό μας. Κι αν είναι να αλλάξουμε κάτι πάνω μας, να το κάνουμε γιατί δεν αρέσει σ΄ εμάς κι όχι στους άλλους. Και αν έχουμε και κάποια ατέλεια δεν χάθηκε ο κόσμος. Μη μας πιάνει το σύμπλεγμα κατωτερότητας. Σε τελική ανάλυση κανένας δεν είναι τέλειος. Αυτό θα πρέπει να το πιστέψουμε εμείς και να το περάσουμε και στα παιδιά μας, ώστε να μην άγονται και φέρονται από τις απόψεις των άλλων, αλλά να αποκτήσουν μια σταθερή προσωπικότητα.

Θέλει πολύ δρόμο για να αγαπήσουμε και να αποδεχτούμε τον εαυτό μας, το ξέρω. Αξίζει όμως τον κόπο. Είναι ό, τι πιο σημαντικό έχουμε να επιτύχουμε σε αυτή τη ζωή. Mόνο τότε θα κατορθώσουμε να αξιοποιήσουμε το μέγιστο των δυνατοτήτων μας και να ολοκληρωθούμε σαν άνθρωποι. Ας το προσπαθήσουμε.

Τελειώνοντας, θα ήθελα να κρατήσετε στις καρδιές σας το εξής: Τα άσχημα νέα είναι ότι δεν μπορούμε να ελέγξουμε το κατά πόσο θα αρέσουμε στους άλλους και το κατά πόσο θα μας αποδεχτούν ή θα μας καταλάβουν ή θα μας αγαπήσουν. Τα καλά νέα είναι ότι δεν έχει καμία απολύτως σημασία.

Ελένη Κώστογλου
Ψυχολόγος

Πηγή: http://news247.gr/eidiseis/weekend-edition/h-apisteyth-istoria-toy-nick-vujicic-toy-anthrwpoy-poy-gennhthhke-xwris-xeria-kai-podia.3656718.html

Πρωτοδημοσιεύτηκε στο https://pigipaideias.wordpress.com

Τι είναι η αγάπη; - Νίκος Καζαντζάκης

Τι είναι η αγάπη;

Δεν είναι συμπόνια μήτε καλοσύνη...

Στη συμπόνια είναι δύο, αυτός που πονάει κι αυτός που συμπονάει. Στην καλοσύνη είναι δύο, αυτός που δίνει κι αυτός που δέχεται.

Μα στην αγάπη είναι ένας...
Σμίγουν οι δύο και γίνοναι ένα. Δεν ξεχωρίζουν...

Το εγώ κι εσύ αφανίζονται.
Αγαπώ θα πει χάνομαι…

Νίκος Καζαντζάκης

Πώς να απαλλαγείτε από τον χρόνιο θυμό και την πικρία

«Εκείνος που σε θυμώνει, σε κατακτά» - Elisabeth Kenny

Το να κρατάς τον θυμό μέσα σου είναι σαν να αρπάζεις ένα καυτό κάρβουνο με την πρόθεση να να πετάξεις σε κάποιον άλλο. Αλλά τελικά εσύ είσαι αυτός που καίγεται. - Βούδας

Γιατί θυμώνουμε;

Ο θυμός είναι ένα βασικό ανθρώπινο συναίσθημα το οποίο κατά καιρούς βιώνεται από όλους μας.

Συνήθως θυμώνουμε όταν νομίζουμε ότι κάποιος μας πλήγωσε, μας φέρθηκε άσχημα, μας εκμεταλλεύτηκε ή αντιτάχθηκε στις απόψεις μας ή όταν αντιμετωπίζουμε εμπόδια που μας αποτρέπουν να φτάσουμε τους στόχους μας.

Όπως και όλα τα συναισθήματα, ο θυμός δεν είναι ούτε καλός ούτε κακός.

Γεννιόμαστε με αυτόν όπως γεννιόμαστε με τη δυνατότητα να βιώνουμε χαρά, λύπη ή φόβο. Άρα ο θυμός σαν συναίσθημα είναι μέρος της ανθρώπινης φύσης μας.

Ο χρόνιος όμως, έντονος θυμός δεν προσφέρει κάτι θετικό στη ζωή μας και μάλιστα έχει βρεθεί ότι είναι εξαιρετικά ανθυγιεινός.

Οι μελέτες δείχνουν ότι όχι μόνο μπορεί να προκαλέσει προβλήματα στην επαγγελματική και προσωπική ζωή αλλά και στην υγεία. Υψηλά επίπεδα θυμού σχετίζονται με καρδιαγγειακά προβλήματα, εγκεφαλικά και πρώιμο θάνατο.

Πώς εκφράζουμε τον θυμό;

Ένας απλός διαχωρισμός της έκφραση του θυμού είναι ο παθητικός θυμός και ο επιθετικός θυμός.

Ο παθητικός θυμός μπορεί να εκδηλώνεται με:

- Μυστικότητα και επιφύλαξη.Αποφυγή οπτικής επαφής, διάδοση κακεντρεχών σχολίων,κουτσομπολιό, ανειλικρίνεια, κλοπές.

- Αυταπάρνηση. Το να είναι κανείς υπερβολικά «καλός» και εμμέσως να υπονομεύει τον εαυτό του, το να αρνείται βοήθεια από τους άλλους αλλά να νιώθει διαρκή απογοήτευση από αυτούς.

- Ψυχολογική χειραγώγηση. Χρήση ψυχολογικών εκβιασμών, ψεύτικα δάκρυα, σεξουαλικούς υπαινιγμούς, υπονόμευση προσώπων που είναι ανώτεροι ιεραρχικά.

- Ψυχαναγκαστική συμπεριφορά. Τελειομανία, επιθυμία να είναι όλα καθαρά και σε τάξη,υπερέλεγχος.

- Συναισθηματική απάθεια. Το να επιδεικνύει κανείς αδιαφορία και απάθεια, το να μην ανταποκρίνεται στο θυμό του άλλου και να προσπαθεί να δραπετεύσει από τα συναισθήματα που νιώθει μέσω εθισμών στο αλκόολ, τα ναρκωτικά, τη δουλειά ή άλλες ενασχολήσεις.

Ο επιθετικός θυμός εκδηλώνεται με:

- Σκληρότητα, λόγια που πληγώνουν, έλλειψη ευαισθησίας στα συναισθήματα του άλλου.

- Κατηγορίες και σκληρή κριτική

- Προσποίηση, εγωκεντρισμό και αλαζονεία. Για παράδειγμα, το είναι κανείς σνόμπ,να δείχνει δυσπιστία στους άλλους και να μην αποδέχεται ήττες.

- Εκδικητικότητα, αδυναμία συγχώρεσης και πικρία. Δηλαδή όταν κάποιος κρατάει «κακία» και αρνείται να συγχωρέσει ή να ξεχάσει και πράττει με σκοπό να ανταποδώσει τη βλάβη στον άλλο.

- Ευερεθιστότητα,παρορμητικότητα, αναξιοπιστία, επικινδυνότητα. Για παράδειγμα, το να αντιδρά κανείς με τρόπο μη αναλογικό των γεγονότων, το να επιτίθεται άμεσα χωρίς διακρίσεις.

- Μανία, υπερκινητικότητα, νευρικότητα.Για παράδειγμα, το να μιλάει κανείς πολύ γρήγορα, να τρέχει με υπερβολική ταχύτητα, το να κάνει τα πράγματα πολύ γρήγορα.

Πώς γίνεται να απαλλαγούμε από το θυμό;

- Πρώτα απ όλα ανακαλύψτε, εάν δεν το γνωρίζετε ήδη, για ποιό λόγο είστε θυμωμένοι. Ποιά είναι η πραγματική αιτία πέρα απ όλες τις αφορμές που προκαλεί το θυμό σας; Ποιές ανάγκες σας δεν καλύπτονται; Ποιός είναι υπεύθυνος γι αυτό;

- Σκεφτείτε ποιές είναι οι συνέπειες του θυμού σας. Κάντε μια λίστα με τα πράγματα τα οποία θεωρείτε ότι κερδίζετε με το να παραμένετε θυμωμένοι. Ποιά από αυτά, συμβάλλουν στο να έχετε μια αίσθηση ψυχικής ισορροπίας;

- Συγχωρήστε. Η πράξη της συγχώρεσης είναι εξαιρετικά δύσκολη για όσους νιώθουν το συναίσθημα του θυμού να τους κατακλύζει.

Ο θυμός συνήθως συνδυάζεται με την ανάγκη της εκδίκησης ή τουλάχιστον την ανάγκη να βρούμε το δίκιο μας, να αποδειχθούμε «σωστοί» και να αποδείξουμε στους άλλους ότι έκαναν λάθος που μας αδίκησαν. Είναι δύσκολο να νικήσουμε το εγωιστικό αυτό κομμάτι μας και να συγχωρήσουμε.

Όμως, η συγχώρεση είναι στην πραγματικότητα ένα σίγουρο μονοπάτι προς την απελευθέρωση μας από το θυμό.

- Προσπαθείστε να βρείτε μια λύση για το θέμα που σας θυμώνει, όταν αυτό είναι δυνατό. Προσπαθείστε να προσεγγίσετε το συνομιλητή σας χωρίς την πρόθεση «να βγείτε από πάνω» ή να αποδείξετε πόσο δίκιο έχετε.

Αποφύγετε τις κατηγορίες και την κριτική γιατι συχνά εκλαμβάνονται από τον άλλο σαν επίθεση παρατείνοντας το επικοινωνιακό πρόβλημα που μπορεί να υπάρχει.

- Δοκιμάστε να κρατήσετε ενα ημερολόγιο ευγνωμοσύνης. Κάθε βράδυ, πριν πάτε για ύπνο, σημειώστε τρία πράγματα που πήγαv καλά ή σας έκαναν να νιώσετε θετικά κατά τη διάρκεια της μέρας σας.

Όσο αρνητικά κι αν μοιάζουν τα πράγματα στη ζωή καμμιά φορά, πάντα θα υπάρχει κάτι για το οποίο να μπορούμε να πούμε ευχαριστώ. Πώς η ευγνωμοσύνη μπορεί να σας βοηθήσει να ξεπεράσετε το θυμό;

Απλά μετακινώντας την προσοχή σας από όλα αυτά τα οποία σας ενοχλούν σε ο,τι θετικό συμβαίνει, υπενθυμίζετε στον εαυτό σας οτι δεν είστε μόνο «αδικημένοι» αλλά και δικαιωμένοι.

- Όσον αφορά την άμεση αντιμετώπιση ενός ξεσπάσματος θυμού, όταν αντιληφθείτε ότι είστε θυμωμένοι, προσπαθήστε κατ αρχάς να χαλαρώσετε το σώμα σας, δίνοντας ιδιαίτερη προσοχή στους μύες εκείνους του σώματος σας που είναι πιο τεταμένοι.

Δοκιμάστε να αναπνεύσετε αργά από το διάφραγμα. Χαλαρώστε και εισπνεύστε από τη μύτη γεμίζοντας με αέρα την κοιλιά σας σα μπαλόνι. Κρατήστε για λίγο την αναπνοή σας και εκπνεύστε αργά από το στόμα. Επαναλάβετε για 5-10 λεπτά.

Η διαφραγματική αναπνοή έχει χαλαρωτική επίδραση στο σώμα και μπορεί να σας βοηθήσει να απαλύνετε τα σωματικά συμπτώματα του θυμού.

Πηγή: happymind.gr, http://www.thessalonikiartsandculture.gr

Η νιότη είναι κατάσταση του νου

Οι νέοι είναι χαρούμενοι, γιατί έχουν την ικανότητα να βλέπουν την Ομορφιά. Όποιος διατηρεί αυτή την ικανότητα, δε γερνά ποτέ – Φραντς Κάφκα

Να είστε νέοι

Η νεότητα δεν είναι περίοδος της ζωής

Είναι κατάσταση του νου, η συνέπεια της προθυμίας

Η ιδιότητα της φαντασίας, η συναισθηματική δύναμη

Η νίκη του θάρρος ενάντια στη δειλία

Η νίκη της λαχτάρας για περιπέτεια ενάντια στο βόλεμα μιας άχρωμης ζωής.

Δεν γερνάμε γιατί διανύουμε έναν συγκεκριμένο αριθμό ετών

Γερνάμε γιατί εγκαταλείπουμε τον ενθουσιασμό μας

Τα χρόνια ρυτιδώνουν το δέρμα, η απουσία ενθουσιασμού ρυτιδώνει την ψυχή

Η ανησυχία, η αμφιβολία, ο φόβος, η απελπισία

είναι εχθροί που σιγά σιγά μας κάνουν να γέρνουμε προς το έδαφος

και να γινόμαστε σκόνη πριν από το θάνατο…

Νέος είναι αυτός που αιφνιδιάζεται και θαυμάζει.

Που ρωτάει σαν αχόρταγο παιδί: “Και μετά;”

Προκαλείται από τα γεγονότα

και βρίσκει χαρά στο παιχνίδι της ζωής.

Είστε όσο νέα είναι η πίστη σας. Οσο ηλικιωμένη είναι η αμφιβολία σας

Οσο νέα η αυτοπεποίθησή σας

Οσο νέα είναι η ελπίδα σας. Οσο ηλικιωμένη είναι η απελπισία σας

Οσο νέα είναι η αγάπη που νιώθετε για τον εαυτό σας

Οσο ηλικιωμένη είναι η κριτική που ασκείτε σ΄εσάς και στους άλλους…

Θα μείνετε νέοι για όσο καιρό παραμένετε δεκτικοί και ανοιχτοί

Δεκτικοί στο ωραίο, στο καλό, στο μεγάλο.

Ανοιχτοί στα μηνύματα του σώματός σας, της φύσης, του ανθρώπου, του απείρου….

Αν μια μέρα η καρδιά σας ταραχτεί από την απαισιοδοξία

θυμηθείτε ότι το χαμόγελο και το γέλιο

μπορούν να φωτίσουν ξανά την αιώνια νεότητά σας!

Εμπνευσμένο από το ποίημα Η νεότητα του Σάμιουελ Ούλμαν, μια πρώτη “παραλλαγή” του οποίου μπορείτε να βρείτε στο Αφυπνίστε το γιατρό μέσα σας της Λιζ Μπόλντυκ, εκδόσεις Ενάλιος.

Πηγή: http://newagemama.com, http://enallaktikidrasi.com

Μεγάλο ζόρι να μην ξέρεις να λες «όχι»…

Πνίγεσαι.
Το ξέρω, το καταλαβαίνω, το νιώθω.
Νιώθεις άπειρα χέρια να κρατούν σφιχτά το λαιμό σου και να φλερτάρουν με την ανάσα σου… Να την εμποδίζουν να βγει, να την καταπιέζουν.
Και μαζί με αυτή κι εσένα.
Ζόρια τραβάς, παραδέξου το. Όχι με κάποιον συγκεκριμένα, αλλά με όλους τους.
Όλοι αυτοί που υπάρχουν στη ζωή σου, πάντα κάτι θέλουν. Κάτι σου ζητούν κι εσύ το δίνεις.
Πάντα το δίνεις δίχως να υπολογίζεις αν μπορείς, αν ευκαιρείς, αν θέλεις, βρε αδερφέ! Είσαι πάντα εκεί. Το καλό παιδί, το φιλότιμο, το καταδεκτικό, το πρόθυμο.
Σκατά στα μούτρα σου!
Πότε νοιάστηκες για τον εαυτό σου; Πότε μέτρησες τις δυνάμεις σου και τόλμησες να πεις “όχι”;
Μια ζωή θαμμένη στα “ναι”. Πάντα για τους άλλους και ποτέ για σένα.
Και δε φταίνε εκείνοι. Δικό σου όλο το φταίξιμο, δική σου η ευθύνη.
Ποιος θα νοιαστεί για σένα αν δεν είσαι εσύ που θα το κάνεις;
Ποιος θα υπολογίσει πόσα αντέχεις, πόσα θέλεις, πόσα μπορείς;
Κανείς… Απολύτως κανείς, όσο κι αν σε νοιάζεται.

Γιατί όπως οφείλεις να φροντίσεις και να νοιαστείς εσύ τον εαυτό σου, κανείς άλλος δε θα το κάνει.
Μη σκορπάς χάρες και θελήματα. Μη μοιράζεις αλόγιστα τα “ναι” σου κόντρα σε όσα επιθυμείς.
Δε σου αξίζει τέτοια πίεση, τέτοιο άγχος, τέτοια ζωή.
Σου αξίζει να λες και όχι.
Σου αξίζει να επιλέγεις, να ακούς τις επιθυμίες σου, να τις σέβεσαι.
Να σε σέβεσαι!
Ξέρω. Θα μου πεις πως ο άνθρωπος δεν είναι μοναχικό ον. Πως έχει ανάγκη την επαφή του με τους άλλους. Θα μου πεις πως οι ανθρώπινες σχέσεις έχουν το δούναι και λαβείν. Συνεπώς πως να μην κάνεις και μερικά χατήρια; Πως να μην τρέξεις για εκείνους; Πως να μη ζοριστείς να τα προλάβεις όλα για χάρη τους;
Για σένα, όμως;
Πολλά από όσα σου ζητούν δε σου ταιριάζουν. Δεν τα μπορείς. Δεν τα αντέχεις.
Δεν τα θες γιατί σε πιέζουν κι όμως, τα κάνεις.
Γιατί;
Για την αποδοχή;
Μα τι νόημα έχει να σε αποδέχονται οι άνθρωποι αν δεν είσαι ο εαυτός σου; Τι αποδέχονται από σένα αφού δε σε ξέρουν;
Φαύλος ο κύκλος των άπειρων “ναι” σου.
Μυρίζει δυσφορία, καταπίεση, δυστυχία.
Μάθε να λες και κανένα “όχι”.
Μάθε να υπερασπίζεσαι τα θέλω και τα μπορώ σου.
Μάθε να σε αγαπάς και να σε σέβεσαι. Πρώτα εσύ κι ύστερα όλοι οι άλλοι. Κι αυτό δεν είναι εγωισμός. Δεν είναι αυτοπροστασία. Είναι απλά ο νόμος της ίδιας της ύπαρξης.
Μη φοβάσαι την απόρριψη των ανθρώπων σαν πεις το “όχι”.
Καλύτερα να τρέμεις την αποδοχή σε ένα πρόσωπο που δεν είσαι εσύ.
Αγάπα τον εαυτό σου και προστάτευσέ τον. Και μη νοιάζεσαι για εκείνους που μάθαν μόνο να ζητούν και ποτέ να καταλαβαίνουν.
Δεν τους θέλεις τέτοιους ανθρώπους στη ζωή σου. Δε σου χρειάζονται οι εκμεταλλευτές.
Εκείνοι που θα σε αγαπήσουν αληθινά, θα ξέρουν να δεχτούν και το “όχι” σου. Και θα το χαρούν κιόλας.
Γιατί θα ξέρουν, πως εσύ, ο άνθρωπος που δεν έμαθε ποτέ να λέει “όχι”, κάνεις έστω κι αργά την επανάστασή σου.

Στεύη Τσούτση

Πηγή: www.anapnoes.gr

Η αξία του να διαφέρεις

«Είναι αυτοί που ο κόσµος δεν τους φαντάζεται ικανούς για κάτι, που κατορθώνουν συχνά αυτό, που κανείς δεν φανταζόταν ότι µπορεί να γίνει…»

«Είναι κάποιοι που µπορεί να επηρεάσουν, να εµπνεύσουν, να κάνουν καλύτερο τον κόσµο, έστω µια στάλα», έλεγε ο ήρωας της ταινίας στη σύντροφό του… Από τα σχολικά του χρόνια έδειχνε διαφορετικός, πολύ ευφυής µα κλεισµένος στον εαυτό του. Είχε µάθει, έδειχνε η ταινία, ότι -χωρίς κανέναν να τον υποστηρίζει- ο τρόπος για να σταµατούν πιο σύντοµα τα πειράγµατα των συµµαθητών του, ήταν να τους στερήσει την ευχαρίστηση που ένιωθαν, µε την προσπάθειά του να τους ξεφεύγει.

Η παραίτησή του αυτή, τέλειωνε τα πειράγµατα πιο γρήγορα. Γιατί δεν έβρισκαν ικανοποίηση στο να επιβάλλουν τη δύναµή τους. Μια τεχνική που ανακάλυψε µόνος του, αφού δεν ένιωθε να υπάρχει κανείς σύµµαχός του, να τον προστατεύσει. Ώσπου βρέθηκε ένας καλός φίλος κοντά του… Ο άνθρωπος αυτός, που τόσο διαφορετικός έδειχνε σαν παιδί, έµελλε να γίνει ο εµπνευστής της τεχνητής νοηµοσύνης. Αυτός που θα «έσπαγε» τον κωδικό κρυπτογράφησης Ενίγκµα, του Γ’ Ράιχ, κάτι που τότε έµοιαζε αδιανόητο να γίνει.

ΟΙ «∆ΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΙ»

Άνθρωποι ευαίσθητοι, ευφυείς, συχνά νιώθουν ότι µειονεκτούν, γιατί µεγάλωσαν σε ένα δύσκολο περιβάλλον, µε πράγµατα που έκαναν ταπεινή την αυτοεκτίµησή τους. Ετσι, φέρονται διαφορετικά από τους πολλούς και ξεχωρίζουν από την οµοιοµορφία. Κάτι που κάνει καµιά φορά τους πολλούς να τους κοιτάζουν µε περιέργεια, θα ᾽λεγε κανείς αρνητικά… Ισως γιατί οι ευαίσθητοι άνθρωποι δεν νιώθουν πάντα εύκολο να ακολουθήσουν τους τύπους κοινωνικής συµπεριφοράς κι έτσι δείχνουν συνεσταλµένοι, «διαφορετικοί»!

Από διάφορα τυχαία περιστατικά µπορεί να χαρακτηριστούν «παράξενοι»… Ποιος έχει την υποµονή να αναλύσει σε βάθος τη συµπεριφορά τους; Οι άνθρωποι αυτοί φέρονται διαφορετικά, ίσως όχι πάντα «άνετα», µα πιο γνήσια στην πραγµατικότητα. Μπορεί να µην πηγαίνουν στην κηδεία κάποιου συγγενούς τους, όχι γιατί δεν νιώθουν πόνο, µα διότι πονούν περισσότερο και δεν θέλουν να δουν αυτόν που έχασαν από τη ζωή τους… Μπορεί να αποφεύγουν τις κοσµικές συγκεντρώσεις γιατί ντρέπονται, και η αίσθηση ότι µειονεκτούν στην άνετη κοινωνική συµπεριφορά, τραβάει -σαν το µέλι- την προσοχή κάποιων… Αυτών που θέλουν να φανούν δυνατοί στο πλήθος, σαρκάζοντας τη διαφορά τους από την οµοιόµορφη συµπεριφορά.

Η ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΜΗ

Είναι εύκολο κάποιες φορές να ξεχνάµε ή να κρύβουµε τα προβλήµατά µας, γελώντας µε τα προβλήµατα των άλλων. Θέλει δύναµη και γνώση για να το αποφύγεις αυτό. Ο άνθρωπος µαθαίνει να είναι ανθρώπινος ή όχι. Είναι πιο εύκολο να προσέξουµε τη διαφορά κάποιων ευαίσθητων ανθρώπων από την οµοιοµορφία, παρά να εστιάσουµε στο πρόβληµα αυτών που τη χλευάζουν µε µένος… Η σκληρότητα λανθασµένα θεωρείται ως δύναµη και η ευαισθησία ως πρόβληµα, ενώ στην ουσία ισχύει το αντίστροφο!

Κι έτσι, η -κάποιες φορές- λειψή από την οικογένεια, αυτοεκτίµηση των ευαίσθητων ανθρώπων, τραυµατίζεται ακόµη περισσότερο από τον υπόλοιπο άγνωστο κόσµο…

Πολύ συχνά, γνωρίζεις τέτοιους ανθρώπους στην καθηµερινότητά σου… Νοµίζουν λανθασµένα ότι είναι αδυναµία η ευαισθησία, το να σκέφτεσαι διαφορετικά, αφού δεν το κάνουν πολλοί. ∆εν τους είναι εύκολο να καταλάβουν τη σηµασία των ικανοτήτων τους, γιατί δεν βλέπουν τις αξίες να είναι δηµοφιλείς. Και πόσο δύσκολο είναι να πιστέψουν ότι η κακία των άλλων συχνά προέρχεται από το φθόνο των ικανοτήτων τους. Οι ίδιοι νοµίζουν ότι χλευάζεται η διαφορετικότητά τους. Οµως, όταν βρεθεί κάποιος που θα τους αναγνωρίσει την αξία τους, αντιδρούν µε ένα πλατύ χαµόγελο. Και αρχίζει η µεταµόρφωσή τους από φαινοµενικό άνθρακα κοινωνικά, σε διαµάντι…

Τότε µπορεί να καταλάβουν ότι ο άνθρωπος, µε σιγουριά για τον εαυτό του, δεν εκφράζει κακία ή φθόνο προς τους άλλους. Ότι αυτοί που τους πείραζαν µε κακία, εξέφραζαν σε κάποιον άλλον τη δυσφορία µε το δικό τους εαυτό… Τότε καταλαβαίνουν ότι η επίδραση της οµορφιάς και της οµοιογένειας είναι παροδική και γρήγορα ξεθωριάζει… Και ότι το διαφορετικό γίνεται στο τέλος το αντικείµενο του θαυµασµού.

«Η οµορφιά είναι ανώτερη από την ευφυΐα, γιατί δεν χρειάζεται απόδειξη», είπε κάποτε ο Ουµπέρτο Εκο, θέλοντας να δείξει ότι ότι το ανθρώπινο µάτι προσελκύεται πρώτα από την οµορφιά, και ότι θέλει περισσότερο χρόνο για να εκτιµήσει άλλα χαρίσµατα… αν δώσει αυτό το χρόνο και την ευκαιρία!


Νικόλαος Βακόνδιος-Ψυχολόγος 

Πηγή: http://enallaktikidrasi.com/

Ο καθένας έχει έναν μόνο τρόπο ν’ αγαπάει: τον δικό του

Ο καθένας έχει έναν μόνο τρόπο ν’ αγαπάει: τον δικό του.

Μπορώ να κάνω ένα σωρό πράγματα για να σου εκφράσω, να σου δείξω, να σου αποδείξω, να επιβεβαιώσω ή να υποστηρίξω ότι σ’ αγαπώ, όμως, μόνο ένα πράγμα μπορώ να κάνω με την αγάπη μου, κι αυτό είναι να Σ’ ΑΓΑΠΩ, να ασχολούμαι μαζί σου, να εκδηλώνω τα συναισθήματά μου όπως τα νιώθω. Και το πώς τα αισθάνομαι είναι ο δικός μου τρόπος να σ’ αγαπώ.

Μπορείς να το δεχτείς ή μπορείς να το απορρίψεις, μπορείς να καταλάβεις τι σημαίνει ή μπορείς να το αγνοήσεις παντελώς. Αυτός, όμως, είναι ο τρόπος μου να σ΄αγαπώ· δεν έχω άλλον.

“Ο δρόμος της συνάντησης”, ΦΥΛΛΑ ΠΟΡΕΙΑΣ ΙΙ, Χόρχε Μπουκάι