Όταν ο άνθρωπος τολμάει, η ζωή τον ανταμείβει πάντα.

Όταν ο άνθρωπος τολμάει, η ζωή τον ανταμείβει πάντα. Οι λύσεις εμφανίζονται 

με μαγικό τρόπο. Γιατί η τόλμη, βάζει τη στατική ενέργεια, σε κίνηση.

Τολμώ σημαίνει υπερβαίνω.
Τολμώ σημαίνει επιτρέπω.
Τολμώ σημαίνει διακινδυνεύω.
Τολμώ σημαίνει εκτίθεμαι.

Τολμώ δε σημαίνει δε φοβάμαι, αλλά ότι παίρνω από το χέρι το φόβο μου και προχωρούμε
 μαζί παρέα.

Τολμώ σημαίνει μπαίνω στη φωτιά των φόβων μου κι εμπιστεύομαι τη Σοφία
 της Αβεβαιότητας.

Υπάρχει κι άλλη μια διάσταση του Τολμώ. Η διάσταση του Αφήνομαι.

Τολμώ να αφεθώ χωρίς να γνωρίζω, να έχω εξασφαλίσει, χωρίς να ξέρω εκ των προτέρων, 
χωρίς δίκτυ ασφαλείας.

Τολμώ ν’ αλλάξω, τολμώ να αφεθώ, παραιτούμενος από κάθε προσπάθεια να ελέγξω ή 
να καθορίσω την έκβαση, αλλά ωστόσο είμαι σίγουρος ότι ό,τι έρθει θα είναι το καλύτερο
 για μένα. Ίσως δε θα είναι πάντα αυτό που θέλω αλλά Πάντα θα είναι αυτό που χρειάζομαι!

Αλλά το θέμα είναι ότι σπάνια οι άνθρωποι τολμάνε να τολμήσουν…

Απο καρδιάς
Πηγή: http://www.anapnoes.gr

Η καλοσύνη είναι αρετή των δυνατών ανθρώπων, Χαλίλ Γκιμπράν

Η αγάπη είναι ζωή. Και η ζωή αγάπη...

Ο Χαλίλ Γκιμπράν ή «ο άνθρωπος από τον Λίβανο» όπως είναι γνωστός στο παγκόσμιο κοινό, υπήρξε ποιητής, φιλόσοφος και καλλιτέχνης.

Ας διαβάσουμε μερικές φράσεις του, μέσα από τον τεράστιο “κήπο” των γραπτών του, αυτής της πνευματικής κληρονομιάς που μας άφησε για να πορευόμαστε εν συνειδήσει.

1. Να είσαι ευγνώμων για τις δύσκολες στιγμές. Σου έδειξαν πόσο δυνατός μπορείς να είσαι.

2. Η καλοσύνη είναι αρετή των δυνατών των ανθρώπων.

3. Δεν υπάρχει απόλυτη αλήθεια.

4. Είναι οι μικρόψυχοι άνθρωποι εκείνοι που προσπαθούν να εξευτελίσουν τους άλλους.

5. Το κακό που κάνουν άλλοι σε σένα, είναι πιο εύκολο να το ξεχάσεις, από το κακό που κάνεις εσύ σε άλλους.

6. Μπορεί να ξεχνάς εκείνους που σε έκαναν να γελάσεις, αλλά δεν πρόκειται ποτέ να ξεχάσεις εκείνους που ήταν δίπλα σου στις πιο σκοτεινές στιγμές.

7. Τα απλά πράγματα στη ζωή, είναι και τα πιο συναρπαστικά.

8. Η αγάπη είναι ζωή. Και η ζωή αγάπη.

9. Πάντα να βάζεις αγάπη στη δουλειά σου.

10. Για να καταλάβεις την καρδιά και το μυαλό ενός ανθρώπου, δες τι σε εμπνέει να κάνεις.

11. Η αληθινή αγάπη ποτέ δεν είναι κτητική.

12. Προσπάθησε να αντιμετωπίζεις τους κακούς τρόπους των ανθρώπων με ευχάριστο τρόπο.

13. Η αγάπη συνδέει τα πάντα μέσα σε μια απόλυτη αρμονία.

14. Δες και τη θετική πλευρά της ζωής.

15. Δεν βλέπουμε τα πράγματα όπως είναι στην πραγματικότητα. Τα βλέπουμε σύμφωνα με το ποιοι είμαστε εμείς.

16. Η αληθινή αγάπη δημιουργείται όταν δυο άνθρωποι βρεθούν κοντά, πρώτα στο πνεύμα.

17. Αφήστε χώρο στις σχέσεις σας.

18. Αν προσεύχεσαι όταν βρέχει, θυμήσου να προσευχηθείς και όταν έχει λιακάδα.

19. Όταν δίνεις ολόκληρο τον εαυτό σου, τότε δίνεις πραγματικά.

20. Η αληθινή ομορφιά πηγάζει από μέσα μας.

21. Τα παιδιά σου δεν σου ανήκουν. Είναι γιοι και κόρες, της ίδιας της ζωής.

22. Κάθε σχέση πρέπει να είναι ελεύθερη από δεσμά.

23. Να είσαι ευγνώμων για τα καλά και τα άσχημα στη ζωή σου. Και τα δύο σου δίδαξαν κάτι.

24. Η στάση σου απέναντι στη ζωή, θα καθορίσει και τη στάση της ζωής απέναντί σου.

25. Ο φίλος που βρίσκεται μακριά, καμιά φορά είναι πιο κοντά σου από εκείνον που ζει στη διπλανή πόρτα.

Ο φόβος της αγάπης – L.Buscaglia

'ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΑ εμπόδια στην αγάπη είναι ο φόβος.

Κάποιες φορές, γινόμαστε όλοι δειλοί. Ο φόβος μάς κάνει να ακολουθούμε τη σίγουρη οδό, να αποφεύγουμε τη δέσμευση, να κρυβόμαστε από τον εαυτό μας και τους άλλους. Εκεί, μέσα στο ασφαλές καταφύγιό μας, απομονωνόμαστε από τα πράγματα που δίνουν χαρά και νόημα στη ζωή.

Το να αρνιόμαστε τη δέσμευση ή να κλεινόμαστε στο καβούκι μας προκειμένου να είμαστε απρόσιτοι στον πόνο δεν είναι ο καλύτερος τρόπος για να αντιμετωπίσουμε το φόβο. Επιτρέποντας στο φόβο να καθορίσει την πορεία της ζωής μας, ακούμε μόνο μία από τις εσωτερικές μας φωνές. Αλλά υπάρχουν κι άλλες που αξίζει να ακούσουμε. Μία απ’ αυτές λέει ότι ο χειρότερος φόβος είναι μια ζωή στερημένη από αγάπη. Όταν η αγάπη είναι αρκετά δυνατή, οι ενδοιασμοί, η απογοήτευση και ο φόβος μειώνονται στο τίποτα.

Πηγή: Απόσπασμα από το βιβλίο «Γεννημένοι να αγαπάμε» του Leo Buscaglia – εκδ. Λιβάνη

ΠΗΓΗ: sxeseis-kai-sunaisthimata.com

Συγχώρεσε όσους σε πόνεσαν και προχώρησε τη ζωή σου

Για την ψυχολογία μας η συγχώρεση είναι ένα απαραίτητο βήμα προκειμένου να πάμε παρακάτω τη ζωή μας.

Και είναι απολύτως απαραίτητο καθώς όσο διατηρούμε εγωιστικές κόντρες, νεύρα και θυμό απέναντι σε κάποια άτομα, τόσο τα αρνητικά συναισθήματα είναι αυτά που μας γεμίζουν την ψυχή και δεν μας αφήνουν να συνεχίσουμε σε πολλούς τομείς δίχως βαρίδια που μας κρατούν πίσω.

Η άρνηση να συγχωρέσουμε τον «θύτη» είναι ένας τρόπος να του θυμίσουμε πόσο μας πλήγωσε, να του δείξουμε τι νιώθουμε όταν δεν μπορούμε να εκφραστούμε ανοιχτά. Όσο διατηρούμε, όμως, αυτά τα αρνητικά συναισθήματα, στερούμε από τον εαυτό μας τη δυνατότητα να αξιοποιήσει την ενέργειά του με πιο εποικοδομητικό τρόπο για εμάς και τη σχέση μας αυτή. Μένουμε κολλημένοι στο παρελθόν, δεν εξελισσόμαστε και τελικά φθειρόμαστε.

Και σε μια τέτοια κοινωνία που οι άνθρωποι λειτουργούν έτσι έχει νόημα η συγχώρεση, γιατί ο ένας πληγώνει τον άλλον, όταν δεν πληγώνει τον εαυτό του. Γι’ αυτό και η συγχώρεση πρέπει να έρθει από μέσα, πρέπει να προκύψει από τον εαυτό για τον ίδιο τον εαυτό πρώτα. Και όταν ο καθένας μας καταφέρει να συγχωρεί τον εαυτό του, τότε θα είναι εύκολο να συγχωρεί και τον διπλανό του.

Πολλές φορές μέσα σε μία σχέση η εκτίμηση για το άλλο άτομο χάνεται λόγω κακής συμπεριφοράς ή έλλειψης επικοινωνίας. Στην περίπτωση που ένας άνθρωπος νιώθει αδικημένος, πληγωμένος και πικραμένος αλλά για λόγους όπως η αγάπη, η συνήθεια ακόμα και η σκέψη για εκδίκηση τον κρατούν μέσα στη σχέση, η συγχώρεση ίσως να αποτελεί τη μόνη διέξοδο προς την κάθαρση και τη λύτρωση από τα αρνητικά συναισθήματα του ανθρώπου.

Το αντίθετο της έννοιας της συγχώρεσης είναι η «μνησικακία». Επομένως, η διαδικασία του «συγχωρώ» είναι απαλλαγμένη από κάθε είδους τέτοιες μνήμες. Η ανάμνηση του κακού διαταράσσει την ψυχική υγεία και γαλήνη του ατόμου, ενδυναμώνει το μίσος, καλλιεργεί σκέψεις εκδίκησης, συντηρεί το φόβο, τροφοδοτεί το άγχος,  προκαλεί κατάθλιψη, κάνει απόμακρη την αγάπη, κι ανυπόφορη τη συνύπαρξη. Όταν αλλάζει η οπτική και το νόημα της συγχώρεσης, τότε φαίνεται πιο εύκολο να βρεθεί λίγος χώρος μέσα μας για να χωρέσουν και εκείνοι που μας απογοήτευσαν.

Τέλος, η συγχώρεση είναι κάτι που κάνουμε για το εαυτό μας κι όχι για τον άλλο. Το κάνεις για να αφήσεις πίσω σου τον πόνο, για να αφήσεις πίσω το βάρος των άσχημων συναισθημάτων, του θυμού και της οργής, της λύπης και της θλίψης. Όταν συγχωρείς και σταματάς να ρίχνεις τις ευθύνες στους άλλους, τότε και μόνο τότε αποκτάς τον έλεγχο της ζωής σου.
Δεν έχεις ελπίδες να ελέγξεις τους άλλους.
Στο μόνο πράγμα που έχεις έλεγχο είναι στον ίδιο σου τον εαυτό!

 Άννα Συργιάννη 

Πηγή:  anapnoes.gr

Να μην ξεχάσεις ποτέ...

Και να θυμάσαι να ανοίγεσαι με ζωντάνια στις χαρές της ζωής, να αγκαλιάζεις με δύναμη την ομορφιά της κάθε ημέρας που ξημερώνει μπροστά σου, να είσαι πάντα υπερήφανος γι’αυτό που είσαι, για όλα αυτά που είσαι.

Μην προσπαθείς να τους κάνεις να σε αγαπήσουν, μη χτυπάς την κάθε πόρτα, μην αφήνεις τα λόγια ή τη σκληρή τους στάση να πληγώνουν την καρδιά σου. Δεν υστερείς σε τίποτα από αυτούς, μπορείς και εσύ να γελάσεις, να αγαπήσεις, να ζήσεις το θαύμα της ζωής με όλες τις χαρές και τις στεναχώριες της.

Είσαι πανέμορφος από τη μέρα που γεννήθηκες, και αν κάποιοι στο διάβα της ζωής σου βρεθούν να σου πουν το αντίθετο, να μάθεις να μη σε απασχολεί.

Να, πάλι σήμερα στο σχολείο κάποια παιδιά γελούσαν ειρωνικά και σε σχολίαζαν. Τα λόγια τους έκαναν τα μάτια σου να δακρύσουν και δεν ήξερες σε τι έφταιξες, τι τους έκανες και σε πληγώνουν.

Να ήξερες μόνο πόσες φορές τα λόγια του κόσμου πλήγωσαν και εμένα και τον καθένα μας, όπως εσένα τώρα.

Μην τους παρεξηγείς τους ανθρώπους, βιάζονται να σε κρίνουν εύκολα τις περισσότερες φορές, νομίζουν ότι είναι δυνατοί όταν σε κάνουν να νοιώθεις αδύναμος.

Να μη σε απασχολεί όμως αυτό...

Να μην ακούς αυτούς που σου λένε ότι τα όνειρά σου είναι μεγάλα, γιατί είναι οι ίδιοι άνθρωποι με μικρή θέληση, μικρότερη από τη δική σου.

Μην τους ακούς, η δύναμη της θέλησής σου είναι μεγαλύτερη από ότι πιστεύουν ότι κρατάει και σε εμποδίζει.

Να θυμάσαι ότι πετυχαίνουμε στη ζωή περισσότερο από τα «όχι» των άλλων, παρά από τα «ναι» τους.

Mην αφήνεις τις μικρές δυσκολίες που συναντάς, να σε κάνουν να νοιώθεις ότι δεν θα τα καταφέρεις.

Η αδυναμία σου μπορεί να γίνει η μεγαλύτερη δύναμη που είχες ποτέ σου.

Και να μην ξεχάσεις ποτέ ότι η διαφορετικότητά σου είναι δικαίωμα και αυτό που κάνει τη ζωή τόσο όμορφη, το γεγονός ότι δεν είμαστε ίδιοι.

Να αντλείς δύναμη από τους ανθρώπους που σε θεωρούν ήρωά τους και που στο πρόσωπό σου βλέπουν τη δίψα για ζωή και το πόσο δυνατός μπορεί να είσαι.

Να είσαι υπερήφανος για τη διαφορετικότητά σου!!!

Και να μην ξεχάσεις ποτέ ότι κάθε φορά που σε πληγώνουν, κάθε φορά που νοιώθεις ότι δεν θα τα καταφέρεις, κάθε φορά που σε θεωρούν αδύναμο, διαφορετικό, ανίκανο, για μένα είσαι ο καλύτερος Φίλος που είχα ποτέ και είσαι υπέροχος και τέλειος όπως ακριβώς είσαι!!!

                                                                                      ΜΑΡΙΑ ΣΚΑΜΠΑΡΔΩΝΗ

ΠΗΓΗ: http://www.o-klooun.com/

Ο φόβος για την ευτυχία

Κάποιοι άνθρωποι έχουν μάθει να ζουν αγκαλιασμένοι με το δράμα. Έτσι ζουν από από μικροί. Αυτό είναι το οικείο γι'αυτούς. Οτιδήποτε οικείο άλλωστε, ακόμα κι αν είναι αρνητικό, δίνει ένα αίσθημα ασφάλειας και σταθερότητας. Έτσι λοιπόν, ακόμα και αν συμβαίνουν στη ζωή τους διάφορα ευχάριστα γεγονότα, αντί να εστιάσουν σε αυτά και να χαρούν, αρχίζουν και φτιάχνουν σενάρια με το μυαλό τους για το τι στραβό μπορεί να συμβεί και να ανατρέψει την κατάσταση. Έτσι έχουν μάθει να λειτουργούν. Η ιδέα ότι υπάρχει και κάτι άλλο, διαφορετικό από που βιώνουν εδώ και χρόνια,τους τρομάζει. Η ιδέα της ευτυχίας τους τρομάζει.


ΕΛΕΝΗ ΚΩΣΤΟΓΛΟΥ
ΨΥΧΟΛΟΓΟΣ

Όταν η ψυχή πονά το σώμα υποφέρει

Ο Πλάτων υποστήριξε πως το μεγαλύτερο λάθος στη θεραπεία των ασθενειών είναι ο διαχωρισμός σώματος και ψυχής με συνέπεια οι γιατροί να μην εξετάζουν συνολικά το πρόβλημα αλλά μόνο το σημείο που νοσεί.

Όπου το σύνολο όμως είναι άρρωστο, είναι αδύνατο να έχουμε υγιές ένα μέρος. Όπως αναφέρει ο J.Rattner στο βιβλίο του “Ψυχοσωματικές αρρώστιες” πάνω από τους μισούς ανθρώπους που επισκέπτονται το γιατρό για κάποια σωματική ασθένεια πάσχουν από ψυχική αρρώστια, χωρίς να το ξέρουν.

Η αρρώστια στην οργανική της μορφή είναι έκφραση ψυχικών ανωμαλιών, είναι δηλαδή ψ υ χ ο σ ω μ α τ ι κ ή  α ρ ρ ώ σ τ ι α, όταν το άτομο για οποιοδήποτε λόγο πιέζει σκέψεις, συναισθήματα, πόθους, τα «θέλω» του τότε αυτά σωματοποιούνται και βγαίνουν με τη μορφή κάποιας ασθένειας.

Ο πιο κατάλληλος απ’ όλους τους γιατρούς για να αναζητήσει τις βαθύτερες αιτίες της αρρώστιας είναι ο ψυχοθεραπευτής, ο οποίος διαθέτει εκείνες τις γνώσεις για να διεισδύσει βαθιά στη ψυχή του αρρώστου και θα δει τι είναι αυτό που του αρρωσταίνει το σώμα.

Η αρρώστια δεν είναι τυχαία ούτε ανώνυμη σύμπτωση είναι μια δυνατότητα του αδύναμου ατόμου να αντιδράσει σε ότι τον καταπιέζει.

Όπως αναφέρει ο Ρύντιγκερ Ντάλκε στο βιβλίο του «Η ασθένεια ως γλώσσα της ψυχής» με την εμφάνιση της ασθένειας το άτομο αναδύει ένα μέρος του καταπιεσμένου του εγώ. Ό,τι δε τολμούσε το άτομο μέχρι τώρα να εκφράσει βγαίνει από τα βάθη της ψυχής του με τη μορφή της ασθένειας.

Με την επιρροή της ψυχολογίας στην ιατρική αρχίζουμε να αντιλαμβανόμαστε οτι η ασθένεια δεν είναι μόνο σωματική αλλά και ψυχική διαδικασία, έτσι εγκαταλείπεται ο μονόπλευρος προσανατολισμός της φυσικής ιατρικής ,που σίγουρα βοήθησε στη βελτίωση της ποιότητας της ζωής των ανθρώπων, όμως είχε μια περιορισμένη αντίληψη για την αρρώστια, να εστιάζει στο μέρος που νοσεί και όχι στο «όλον».

Στη προεπιστημονική σκέψη ο μάγος μέσα από ειδικές τελετουργίες προσπαθούσε να διώξει τον ¨δαίμονα”. Η τεχνική του μάγου ήταν στην ουσία μια πρωτόγονη ψυχοθεραπεία ,που απευθυνόταν στη ψυχή για να θεραπεύσει το σώμα από τις αναπηρίες του, υπάρχει το συμπέρασμα οτι η ψυχή μπορεί να επιδράσει σε όλα.

Η φιλοσοφία του Αριστοτέλη, η οποία κυριάρχησε σε όλο το Μεσαίωνα υποστηρίζει ότι η ψυχή είναι η πρώτη ενδεχέλεια ενός φυσικού σώματος, του οποίου αυτή είναι η κινητήρια δύναμη.

Το μεγαλύτερο μέρος των σωματικών ασθενειών είναι απόρροια μιας υπαρξιακής κρίσης, σύμφωνα με τον Arthur Jores η έννοια “των ανθρώπινων ασθενειών” προβάλει καθαρά τις ψυχοσωματικές αδυναμίες και τονίζει τη σχέση ανάμεσα στην αρρώστια και την ανθρώπινή προβληματικότητα.

Πίσω από καρδιολογικά, αναπνευστικά, δερματολογικά προβλήματα αλλά και σοβαρές ασθένειες όπως ο καρκίνος, η φυματίωση, το έλκος του στομάχου, ο διαβήτης κρύβεται μια αδύναμη ψυχή που δε μπορεί να εκφραστεί και επιλέγει το δρόμο της αρρώστιας για να μπορέσει να το κάνει.

Καλό θα ήταν να αναρωτηθούμε που μας «εξυπηρετεί» η εμφάνιση μιας ασθένειας, μήπως είναι ένα άλλοθι να ξεκουραστώ ή μήπως να αποφύγω κάτι ή κάποιον. Θα μπορούσε να είναι ένα καμουφλαρισμένο συναίσθημα ή η ανάγκη μου να με προσέξουν επιτέλους.

Οι ψυχοθεραπευτές υποστηρίζουν οτι η έκφραση των συναισθημάτων μας βοηθά να αποβάλουμε αρνητικά συναισθήματα τα οποία είναι «τοξικά» όταν αυτά δεν εκφραστούν με αποτέλεσμα να εκδηλωθεί κάποια ασθένεια.

Στην Αμερική η ψυχοσωματική άνοιξε νέους 

δρόμους μέσα από το ερευνητικό έργο του φυσιολόγου W.B.Cannon,στο βιβλίο του «Η σοφία του σώματος» διατύπωσε το κανόνα οτι το σώμα προσπαθεί σε όλες τις περιπτώσεις να διατηρήσει την ισορροπία των λειτουργιών του.

Αυτή η ισορροπία μπορεί να διαταραχθεί τόσο από τη φυσική όσο και από την ψυχική πλευρά. Όπως βλέπουμε γίνεται κατανοητό ότι η συνεχής ψυχική επιβάρυνση μπορεί να προκαλέσει σωματικές ασθένειες. Εκτός από τον Cannon έρευνες και άλλων επιστημόνων έφεραν μεγάλες αλλαγές στη ψυχοσωματική.

Ο W.R.Hess με την εξήγηση των νευροφυτικών κύκλων λειτουργίας άνοιξε το δρόμο στη παρατήρηση ανάμεσα στο σώμα και τη ψυχή ο δε H.Selye με την έρευνα του για το Stress (δηλαδή είναι η κατάσταση του οργανισμού όταν βρεθεί κάτω από ορισμένες συνθήκες) που έγινε γνωστό ως «σύνδρομο της προσαρμογής».

Η ιατρική, η φαρμακολογία, η έρευνα για την κληρονομικότητα, η ενδοκρινολογία καθώς και η τεχνολογική πρόοδο στο τομέα της χειρουργικής έχουν βοηθήσει τον άνθρωπο να βελτιώσει τόσο τη ποιότητα όσο και τη διάρκεια της ζωής του.

«Όμως ο άνθρωπος δεν είναι μόνο ένας ανατομικός και φυσιολογικός μηχανισμός, είναι ένα πλάσμα που διακατέχεται από αγάπη, μίσος ,ορμές και πάθη, τα οποία είναι ικανά να προξενήσουν βλάβες στη ψυχή αλλά και στο σώμα του (Weiss und Englich, Psychosomatic Medicine,1943).

Κλείνοντας οφείλουμε να πούμε οτι ο καθένας από μας κρατά στα χέρια την υγεία και τη ζωή του, σίγουρα παίζουν ρόλο οι περιβαλλοντικοί παράγοντες, η διατροφή, η σωματική άσκηση και βέβαια η κληρονομικότητα.

Όμως πάνω απ’ όλα σημασία έχει η ψυχή μας, αν νιώθουμε αποδεκτοί, απαλλαγμένοι από φοβίες και ενοχές, ελεύθεροι να ανοιχτούμε και να έρθουμε σε επαφή με το συναίσθημα μας, τότε έχουμε πολλές πιθανότητες να μην έρθουμε σχεδόν ποτέ αντιμέτωποι με σοβαρές ασθένειες οι οποίες καθρεφτίζουν ψυχικά τραύματα, έλλειψη αυτοεκτίμησης, έλλειψη σκοπού ύπαρξης.

Η ψυχή μας μιλά μέσα από το σώμα μας, μην αγνοείς τα μηνύματα που σου στέλνει ,άκουσε το σώμα σου και νιώσε τη ψυχή σου τότε μόνο θα αισθανθείς ισορροπημένος, γαλήνιος και έτοιμος να αντιμετωπίσεις τις προκλήσεις της ζωής, έτοιμος απλά να ζήσεις τη ζωή.

Άννα Ντίζου, Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας-Ψυχοθεραπεύτρια

Πηγή : psychorropia.gr

http://www.hippieteepee.gr/